Bezuinigingen in de zorg, meer zelfredzaamheid, maar ook de plaatsing van meer kwetsbare doelgroepen hebben geleid tot overlast en sociale spanningen. Het gaat dan om “eigen bewoners” van de corporaties maar ook om de bewoners van de woningen om het corporatiebezit heen, de wijk. Dit kan zich uiten in geluidsoverlast, vervuiling en conflicten tussen individuele buren. Daarnaast zorgt ook eenzaamheid en sociale isolatie, vooral onder ouderen en alleenstaanden, voor een gebrek aan samenhang en wederzijdse hulp in buurten.
Daarnaast spelen er spanningen tussen hele bevolkingsgroepen, zoals nieuwkomers (statushouders) en bestaande bewoners. De opkomst van flexwonen, met uiteenlopende doelgroepen zoals starters, studenten en statushouders, vraagt om nieuwe manieren om diversiteit te ondersteunen en gemeenschappen te versterken. Het huisvesten van statushouders, vaak in wijken met bestaande problematiek, brengt extra uitdagingen met zich mee, waaronder weerstand van bewoners en de noodzaak tot intensieve begeleiding voor integratie.
